2009/Oct/13

ในที่สุดเมื่อวานก็ได้ฤกษ์ออกเดินทางมายัง "ลั้นดั้น" ซะที... แอบใจหาย คิดถึงมี๊ คิดถึงโต๋ คิดถึงน้องหมาที่บ้านด้วย Y_Y


ไปถึงสนามบินแต่เช้าตรู่ (ประมาณ 9 โมงได้) แต่ต้องนั่งรอกว่า counter จะให้ check-in ได้ตอน 9 โมง 50...
ตอนเอาของ load ใต้เครื่องก็อฐิฐาน (สะกดไงนะ -''-;; ) ขอพระอาจารย์ให้ช่วยให้ผ่านแต่โดยดี เพราะน้ำหนักปาเข้าไป 2 คนรวมกันร่วม 70 กว่ากิโล (เค้าให้ 66 โล) แถมมีเอาขึ้นเครื่องอีก 30 กว่าโล... Notebook อีกเครื่อง... พี่ที่ counter เห็นแล้วคงอนาถใจถ้าจะเอาขึ้นเครื่องหมด เลยอนุโลมให้เอา load ไปใต้เครื่องอีกใบ.... ประทับใจพี่ EVA Air (หรือจริง ๆ เป็นน้อง??)
ก่อนขึ้นเครื่องก็นั่งเอ้อระเหยละลายเวลาอยู่กะมี๊ และโต๋ จนพอเข้าไปข้างในแทบจะต้องวิ่งไป เพราะเค้าให้ไปเตรียมขึ้นเครื่องตอน เที่ยงกะสิบนาที... ปรู๊ซซซซซซ
ไปถึง Gate E-10 อยู่ไกลมากมาย... เดินไปจนสุดกู่เลยอ่ะ... ไปถึงปรากฏว่าคนต่อแถวเยอะมากกกก (แล้วตรูจะรีบทำไม...) ก็ต่อแถวรอจนเหงือกแห้ง....

พอขึ้นเครื่องก็เอาของยัดเข้าไปใน locker บนหัว แต่ใส่ไม่พอ ไม่อยากเบียดเบียนคนอื่น เลยเอามาวางยัด ๆ ไว้ที่เท้า ในใจก็คิดว่า "ตายแล้ว.. นี่ชั้นจะต้องนั่งอย่างงี้ไปตลอดทางเหรอเนี่ย...." แต่แล้วน้องแอร์ ชาวจีนก็เดินมา "ชี้เฉ่าเย๋ยเฉยเฉยอาเหมยอาม่า..." ฟังไม่รู้เรื่องเฟ้ย... เลยนั่งทำตาแป๋วใส่... เค้าก็เริ่มคิดได้แล้วสปีคอิงลิชแทน ได้ความว่าให้เอากระเป๋ายัดไว้ใต้ที่นั่งด้วยค่ะ เห็นแล้วอนาถใจ... โอ้ว.... รอดแล้ว...

เครื่องขึ้นซักพัก น้องแอร์ก็เริ่มเสริฟอาหาร (เวลาประมาณบ่ายสามโมง) ว๊าวววว ก็อร่อยดี แต่จืดไปหน่อย เลยยกให้ป้องกินต่อ ไอ้เราก็เก็บผลไม้กะเค้กไว้กินยามหิว แต่จนแล้วจนแร่ดก็ไม่ได้กินจนเค้าเสริฟอีกมือนึง... ขอโทษเหอะ อีกมื้อนึงนี่เสริฟเอาห้าทุ่มครึ่ง โหดร้ายมากมาย.. ไอ้เรารอจนท้องแห้งเลย.... แต่หลัง ๆ ชักเริ่มปวดหัวมาก ไมเกรนถามหา  มื้อนี้ทั้งที่หิวไส้จะแตก แต่ก็กินไม่ลง ได้แต่กินผลไม้กะโยเกิร์ตประทังชีวิต.... ระหว่างมื้ออาหารก็เอายาแก้เมา กะยาแก้ปวดหัวมากินไปอย่างละเม็ด อีกชั่วโมงครึ่งที่เหลือเลยหลับสนิท... (รู้งี้กินตั้งนานแระ.. นั่งทรมานอยู่ได้...)

พอเครื่องลงก็พากันเดินต๊อกแต๊กออกจากเครื่องมาถึงตรง ตม. โอ้แม่เจ้า... นี่อังกฤษหรือค่ายอพยพเนี่ย... คนเป็นล้าน (เว่อร์) ไอ้เราก็เดินไปอย่าง (ทำเป็น) มั่นใจ สายตากวาดไปรอบ ๆ เห็นช่อง "For First Time Student" ในใจก็คิดว่า ดีล่ะ ช่องนี้ชัวร์ คนน้อยด้วย วิ๊ง ๆ แล้วก็เลยรีบเดินเข้าไปต่อคิว

ว่าแต่ ทำไม๊ ทำไม.. มีแต่แขกเต็มไปหมด เลยชักงง งง ว่านี่ตรูมาอังกฤษจริงเหรอ หรือลงเครื่องผิดที่อินเดียเนี่ย...

บ่นไปงั้น แล้วก็ยืนรอต่อไปเรื่อย ๆ จนถึงคิด รีบเดินเข้าไปแล้วยิ้มให้ ปากก็พูด "Hello. Here's my document" ด้วยความมั่นใจ ลุง ตม. แกก็ถามนู่น นี่ นั่น ไปเรื่อย ๆ แล้วก็พูดว่า "เอ่อ... จริง ๆ แล้วก็อยากให้ผ่านอ่ะนะ แต่ผล IOM ยูมันบอกว่า Abnormal อ่ะ คงต้องส่งยูไปห้อง Health Control แล้วล่ะ... คงจะเสียเวลาหน่อยนะ..." กรี๊ดดดดดด ซวยตรูจริง.. หมอที่ IOM มันดันติ๊กว่า abnormal เพราะกระดูกสันหลังคดไปนี๊ดดดส์ นึง เนี่ยนะ... เลยต้องไปต่อคิวอีก 1 ชาติ... ดิวกะไอ้ป้องรอจนเหงือกแห้ง... (เราก็แห้งเหมือนกัน) แล้วเจ๊คนที่เป็นคนตรวจเอกสารรอบ 2 ในห้อง health control ก็ดู ๆ เอกสารแล้วปล่อยตัวไปอย่างง่ายดาย.. (ให้รอซะนาน... ฮือ ๆ     << เค้าปล่อยง่ายแล้วไม่ดีเรอะแก...)

พอหลุดออกมาได้ก็รีบวิ่งปรู๊ซมาเอากระเป๋า แล้วก็รีบไปหาดิวที่รอจนแห้งคาสนามบินไปแล้ว.... (มารอตอนเครื่องลง ทุ่มครึ่ง ได้ออกมาสามทุ่มกว่า ๆ...) แล้วก็นั่ง mini cab กลับบ้าน (เป็นเบนซ์ซะด้วยนะ... โห่...) พอถึงบ้านก็เจออาม่ารอต้อนรับอยู่ มาดึกมาก เกรงใจจริง ๆ ก็นั่งคุย ๆ กะอาม่าซักพักแล้วก็ขึ้นมานอน... ง่วง...

ขอเม้าส์หน่อย (ที่ผ่านมานี่ยังไม่ได้เม้าส์เรอะ....) ระหว่างทางที่มาจากสนามบิน ไม่ได้รู้สึกว่าต่างจากเมืองไทยเลย เหมือนอยู่ ตจว. เมืองไทยมากมาย ดิวบอกว่า zone 6 ก็อย่างงี้ล่ะพี่ มันบ้านนอกอ่ะ ฮาฮา... แล้วก็บ้านนะแบบว่า... สมคำร่ำลือจริง ๆ ... เก่ามากมายอ่ะ เห็นนอกบ้านน่ารัก ๆ นะ เดินเข้ามาข้างในดังเอี๊ยด ๆ จะก้าวขาแต่ละทีต้องกลั้นหายใจ.. เฮือกกก... ห้องน้ำก็ไม่มีทิชชู่อย่างที่รู้ ๆ กัน ฮือ ๆ ไม่ชินอย่างแรง...
แล้วอาม่าบอกว่า พื้นเนี่ย ต้องแต่สมัย วิคตอเรี่ยน เลยนะ เพราะฉะนั้น อย่าลากกระเป๋านะจ๊ะ เดี๋ยวพื้นพัง.. (มิน่า ตอนเห็นกองสัมภาระเรา อาม่าทำหน้าเหวอ ๆ แถมห้องอยู่ชั้น 3 อีก... งานเข้าเลย... ต้องแบกไอ้กระเป๋า 30 กว่าโล ปีนขึ้นบันไดเอี๊ยด ๆ แคบ ๆ ใบแรกไม่เท่าไหร่ 2 คนช่วยกันยก.. อีกใบ ไอ้คุณน้องป้องมันต้องยกขึ้นมาคนเดียว น่าสงสารจริง ๆ)

ยกขึ้นมาเสร็จ สองพี่น้องก็สลบไป.......

 

 

ท้องฟ้า เมืองไหนไม่รู้....


อาหารบนเครื่อง - หมี่หมูแดงของป้อง

 

 อาหารบนเครื่อง - พาสต้าไก่อบของเรา

อาหารบนเครื่อง - เครื่องเคียง

London - Heathrow Airport ทางไป ตม.

ห้องนอนตรู.... 

วิวจากหน้าต่างตอนเช้า

 

Comment

Comment:

Tweet


คนอังกฤษเต่าเหม็นหรอคะ XD ฮ่าๆ
เห็นหนุ่มๆอังกฤษนี่หน้าตาดี แอร๊ยย

โอ้วว่าแต่ลอนดอนก็สกปรกมากเลยหรอ
เห็นดูรวมๆมันก็สะอาดนะ *โดนหลอก*
บ้านหลังเก่าแบบอิฐสวยๆน่าอยู่ออกคะ
หรือว่าที่เก่า นี่เก่าใกล้จะพัง? ก๊าก

#6 by WeTheAnne At 2009-10-14 00:38,
อยากไปมั่งจัง Hot!
#5 by Peacherino At 2009-10-13 22:36,
รักษาสุขภาพด้วยนะครับ จากไทยไปลอนดอน ได้เวลาเพิ่มขึ้นตั้ง 7ชั่วโมงแหนะ cry
#4 by Critical#Zeed At 2009-10-13 05:42,
ฮ่าๆ อยู่เมืองเดียวกันเลย london
ตอนนี้ happy มีความสุข ลัลล้า
แต่ไม่รู้...หน้าหนาวจะเป็นไงบ้าง sad smile
#3 by cherrykids At 2009-10-13 05:21,
ห้องพักที่อังกฤษนี่มันเล็กทุกที่เลยหรอคะเนี่ย แอร๊ยยย

แต่อยากไปมากเลย กริ๊ดดดดดดดดดด

อิจฉา โฮกกกกกกกก ยูเคของข่อย 55
อย่าลืมถ่ายรูปสวยๆมาฝากเพิ่มน้าจ้า
#2 by WeTheAnne At 2009-10-13 05:03,
อิจฉาจัง
อยากไปมั่ง>w<!!

รูปสวยจังค่ะ
ส่วนตัวนั่งเครื่องยังไม่เคยได้นั่งติดหน้าต่างเลย เอร๊ยย= ="

รักษาสุขภาพด้วยนะคะbig smile
#1 by Pz'mint At 2009-10-13 04:30,