ช่วงนี้รู้สึกชักจะอู้ ไม่ยอมวาดการ์ตูน...

บ่นซะเยอะแทน 555

ตอนอยู่มหา'ลัย ได้แรงบันดาลใจจากเพื่อนคนนึงให้นั่งเขียนไดอารี่แบบที่เป็นการ์ตูน

เขียน ๆ ไปก็สนุกดี เขียนเรื่องนู้นเรื่องนี้ที่ผ่านเข้ามา เพื่อน ๆ ก็เอาไปอ่าน

จนบางทีมีเรื่องจะเขียน แต่ไดอารี่ไม่อยู่กะตัว... ต้องเขียนใส่กระดาษอื่นแล้วเอาไปแปะอีกที...

(ขนาดนั้น....)

เรื่องที่เขียนตอนนั้น ก็เป็นความลับขนาดนึง (แต่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยลับซะมากกว่า)

เพื่อน ๆ อ่านได้เพราะรู้จักกันดี่ว่ายัยนี่เป็นคนยังไง

70% จะเป็นเรื่องหนุ่ม ๆ ที่แอบกรี๊ดอยู่ตอนนั้น (ฮา)

เพื่อน ๆ ก็เอาไปอ่าน ได้กำลังใจ และความช่วยเหลือกลับมา เช่น

"แก แก วันนั้นชั้นเห็น หนุ่ม A ของแกเดินอยู่กับสาวคนนึงล่ะ"

"แก แก เมื่อกี๊ชั้นเห็น หนุ่ม B ของแกที่ห้องสมุด รีบไปส่องสิ" (ฮา)

อะไรประมาณนี้ แรงเชียร์ล้นหลาม...

มาทุกวันนี้ คนเราเริ่มจะใช้กระดาษน้อยลง สงสัยอยากจะช่วยกันลดโลกร้อน... (ใช่เรอะ )

เลยหันมาอัพ blog หรือเขียนไดอารี่ ออนไลน์กันแทน

ข้อดีก็มีอยู่ที่สามารถแก้ไข แต่งเติม etc. ได้อย่างสะดวกสบาย

แล้วก็ออกมาน่ารักมากมาย ช่วยกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการได้เป็นอย่างดี

แต่เรื่องบางเรื่องที่เป็นความลับ หรือเรื่องเฮฮาวงใน คนอื่นที่ผ่านไปผ่านมาคงจะไม่เข้าใจความรั่ว

คงจะอ่านแล้ว งง งง ว่า ยัยนี่พูดอะไร "ฉับฉน" ว่ะ (ฮา)

หรือบางเรื่อง ให้เจ้านายรู้ไม่ได้... เช่น ชอบอู้งาน นินทาคนอื่นไม่ได้ อะไรงี้

(หรือใครแอบมีกิ๊ก จะอันตรายเป็นอย่างยิ่ง!!)

และอีกอย่างที่สำคัญมาก

คือด้วยความที่เด็กเดี๋ยวนี้ชินกับการใช้คอม ฯ

 ทำให้รู้สึกว่าการทำผิดไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลมากนัก

 แค่กด undo หรือ edit ก็แก้ไขได้

(ให้หนักก็เซฟทับเลย!!)

แต่ในชีวิตจริง สิ่งที่ทำผิดไปแล้ว ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการ undo หรือ edit ได้นะจ๊ะ

ปล 1. Thank you to Jayee นะ

ปล 2. ขอบคุณ June Write ที่เป็นแรงผลักดันให้นั่งปั่น blog ได้ทุกวัน

(แต่เมื่อวานมันแต่นั่งดู Transformer ภาคแรกเพลินซะจนดูนาฬิกาอีกทีก็ 00.24 แล้ว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด หายไป 1 วัน ฮือ ๆ)

อีกเรื่อง....

 เวลาใครทำอะไรที่เราไม่พอใจ เราก็จะบ่น ๆ

เพราะฉะนั้นเวลาที่ใครทำความดี เราก็ควรจะชมเค้าด้วยนะ

เพื่อเป็นการสร้างความสมดุลย์ให้กับชีวิต ไม่คิดลบจนเกินไป

ช่วงนี้ขี้บ่น หน้าเหี่ยวอ่ะ >_<!!!